miércoles, 5 de mayo de 2010

caracol

.
.
Un día le eché el humo en la cabeza para que se escondiera en su casa porque hacía frio.
.
Desde entonces, no se si por agradecimiento, o por vicio,
.
me persigue por toda la casa veloz.
.
.

domingo, 25 de abril de 2010

jueves, 22 de abril de 2010

amigos bloggers

.
¿cuándo mi blog dejó de ser mío y tuvo que pasar la censura de la gente que me conoce?
.
¿¿Cuándo??

.
¿acaso no he repetido hasta la saciedad que éste no es un diario personal y se compone de experiencias, sensaciones, divagaciones y demas elucubraciones de su redactora, o sea, mías?
.

¿Por qué siempre la necesidad en creerse lo leido como algo real, tan vívido que puedes sentir hasta empatía por quien lo ha escrito?
.
Por mucho que lo repita, sois incapaces de discernir entre el mundo mental de Metis y la vida de Lina. ¿No entendeis que son universos totalmente distintos, uno interior, otro exterior, pero que no conviven juntos? Si fuera así, Lina sería una puta que no para de coger cuchillas para intentar cortarse las venas y Metis, aún cansada de tanto trabajar, saldría a tomar cervezas con sus amigos viendo las puestas de sol de su amada isla.
.
¿Por qué intentar siempre buscar los tres pies al gato del escrito y hacer con vuestras suposiciones una Metis que ni vive ni siente nada parecido en la mayoría de los casos, tan solo escribe lo que su mente divaga sin ton ni son producto de los fantasmas que habitan en su mente? ¿Tan dificil le resulta a algunos?
.
Quien no entienda eso le suplicaría que surfeara por otros blogs mas amenos al mio que empiecen con un "querido Diario, hoy..." porque es la unica forma que tendran que no errar en sus suposiciones sobre esa persona.
.
.

lunes, 19 de abril de 2010

divagando...:amigos


a veces me canso de tí. De amarte, de cuidarte, de preguntarte, de susurrarte, de abrazarte y hasta de sonreirte. Sí, lo hago, cuando lo unico que recibo son mijagas de tu atención. Pero claro, solo somos "amigos con derecho a roce". Y nunca me ha gustado esa definición. De hecho la odio. Nadie tiene más derecho a rozarme que el que yo le dé. Y ni tan solo será un derecho, sino un privilegio. Tan solo follamos de vez en cuando.

Y punto.

Cualquier intento de acercamiento o muestra de afecto será penalizado con un "
no es ésto lo que quiero, mejor lo dejamos, Adiós". Por tanto lo seguiré haciéndo en silencio, hasta que me atragante con mi propias palabras, éstas se oxiden en mi boca y entonces solo escupa el suficiente veneno para alejarte de mi vida y poder entonces gritar en paz. Y volar, porque ya me siento con las alas cortadas cada día.

.

jueves, 15 de abril de 2010

trabajo

No tengo tiempo para nada...

Estoy muuuy cansada...

Siento dolores en mi cuerpo ( los del alma son perennes)...

Y encima no te voy a ver y me sentiré sola en mis pocos ratos libres
(¿quién me abrazará ahora cuando el agobio de la rutina me supere?)...


Bienvenido al puto verano de nuevo.

miércoles, 7 de abril de 2010

divagando...: rutina



Vuelve implacable la rutina ve
raniega con su incesante martilleo en mi cabeza recordándome que soy hamster en mi jaula.

De nuevo las cinco tazas de café al día para inyectarme una alta dosis de motivación. Que alguien me dé un motivo para levantarme cada día y aguantar esta rutina que me abrasa el alma con su cotidianidad repetitiva. La vida en estos meses debe de ser algo más que trabajo-comida-trabajo-cama. Pero ¿Cómo y dónde buscar alicientes para seguir respirando si no dispongo de tiempo?


Ando como un zombi al que le han robado la mortaja y deambula tiritando de frio buscando algun trapo con el que arroparse.


Tengo ganas de vomitar.

domingo, 4 de abril de 2010

divagando...: hospital



Me es indiferente estar aquí, en la sala de espera de urgencias de un hospital con el suero infiltrándose en mis venas, que en una discoteca concurrida de adolescentes comiéndose a besos mientras sostengo solitaria un vaso de whisky entre las manos. Simplemente no estoy en ninguno de los dos sitios. Me siento ajena a la realidad que me rodea.

Tan solo estas gotas constantes me mantienen aferrada a una vida que no deseo. No quiero compartir más momentos con nadie ni con nada, ¿tánto es pedir? ¿desde cuándo no somos libres para escoger nuestro propio destino? Pero sé mi respuesta... desde que la cobardía se instaló en mi voluntad y paraliza cualquier acción que pusiera fin a este cautiverio al que me entrego sumisa día tras día.

Quien pudiera cerrar los ojos y soñar.

miércoles, 31 de marzo de 2010

decepción.

.
.
Lo peor que te puede suceder con la persona que compartes tu tiempo es que te decepcione.

Entonces ya nunca vuelve a ser lo mismo aunque busques regresar a los sentimientos
que te unían a él. Algo se murió y no hay forma de revivirlo por más que le inyectes
altas dosis de cariño y voluntad.

No, sólo queda una ilusión yerma que anida en el corazón martilleándote cada vez
que le miras.

Entonces, llegado el momento, y falta de motivación... apaga y vete.
.
.
.

miércoles, 24 de marzo de 2010

domingo, 21 de marzo de 2010

el último, lo juro.

"Tu ne quaesieris (scire nefas) quem mihi, quem tibi fienm di dederint, Leuconoe, nec Babilonios temptaris numeros. Ut melius quicquid erit pati!
Seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam, quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare Tyrrenum, sapias, vina liques et spatio brevi spem longam reseces. Dum loquimur, fugerit invida aetas: carpe diem, quam minimum credula postero."

Horacio, Odas 1.11




"No busques el final que a ti o a mí nos tienen reservado los dioses (que por otra parte es sacrilegio saberlo), oh Leuconoé, y no te dediques a investigar los cálculos de los astrólogos babilonios. ¡Vale más sufrir lo que sea! Puede ser que Júpiter te conceda varios inviernos, o puede ser que éste, que ahora golpea al mar Tirreno contra las rocas de los acantilados, sea el último; pero tú has de ser sabia, y, mientras, filtra el vino y olvídate del breve tiempo que queda amparándote en la larga esperanza. Mientras estamos hablando, he aquí que el tiempo, envidioso, se nos escapa: aprovecha el día de hoy, y no pongas de ninguna manera tu fe ni tu esperanza en el día de mañana."


jueves, 18 de marzo de 2010

divagando...: confianza


Mismos miedos que se repiten demoledoramente en mi mente. Inútil controlarlos, demasiado tiempo arraigados en mi interior, incrustados a base de certezas en mi alma. ¿Cómo desecharlos cuando la duda y la sospecha inundan de nuevo mi alma, anegando la poca seguridad que pude recolectar? ¿Cómo?. No sirven unas parcas palabras de consuelo balbuceadas a modo de justificación, cuando las mismas han sido escuchadas demasiadas veces, déjà vus atascados en una noria que da vueltas y que vuelve invariablemente al principio...

Ya no conozco la palabra confianza. Demasiadas veces fustigada en mi vida hasta reducirla a una serie de letras sin sentido para mi, una quimera de mi olimpo negado. No, no confío en nadie. Ni tan siquiera en mi misma, pues no soy poseedora de mi control, sino ellos. Pero mucho menos en tí. Y me río cuando piensas que no me daré cuenta, y campas a tus anchas de sábana en sábana.

Bastardos mentirosos, ojo por ojo...

martes, 16 de marzo de 2010

divagando...: locura


hoy me he tomado un poco de alas para los pies y la imaginación. Mi mente al fin se divierte y planea sobre mi vida intentado coger a esos fantasmas para hacerles un graffiti en su inmaculada blancura y jugar al escondite con ellos. Hacía tiempo que no sonreía tanto, después de intentar entenderme con ella en japonés primero y posteriormente en ruso. Y que más si hoy le he dado el día libre! que haga lo que le plazca.

Y así se me escapa, corre detrás de ese gato negro para tirarle de la cola, juega al ajedrez con las baldosas de la calle y se tumba a la bartola con el abrigo de lana del invierno pasado. Y oigo sus carcajadas de niña, esas que no escuchaba hace mas de veinte años y la escucho tribular a solas con la farola de la calle. ¿o sería con los mosquitos que la pueblan? No lo sé, tampoco me importa. Hacía tiempo que no sentía tanta indiferencia a los factores externos de mi vida.

Hoy mi mente campa a sus anchas sabedora que no hace falta dominarme, ya lo han hecho previamente los sedantes...